Οδοιπορικό στην Ορεινή Αρκαδία

_MG_6733.jpg

Νοέμβρης λοιπόν, ίσως ο ομορφότερος μήνας του χρόνου για διακοπές σε ορεινά μέρη της όμορφης χώρας μας. Η ψυχρούλες είναι ακόμα ανεκτές, το φθινόπωρο είναι στα καλύτερά του και ο κόσμος λιγοστός εφόσον δε θεωρείται τόσο high season.

Αυτή τη χρονιά επιλέξαμε την Ορεινή Αρκαδία για ταξίδι στην Ελλάδα (έχουμε πει ότι ιδανικά θα θέλαμε να κάνουμε ένα ταξίδι το χρόνο στο εξωτερικό και ένα στην Ελλάδα). Η Πελοπόννησος είναι από τα μέρη που έχει να σου προσφέρει τα πάντα. Υπέροχες παραλίες το καλοκαίρι, φανταστικά ορεινά τοπία το χειμώνα. Όσες φορές την έχω επισκεφτεί δε με έχει απογοητεύσει ποτέ.

Η Αρκαδία ήταν καιρό στη λίστα μου. Είχα ακούσει από φίλους τα καλύτερα, είχα δει φωτογραφίες, είχα διαβάσει άρθρα. Βέβαια τίποτα δε με είχε προετοιμάσει για αυτό που θα έβλεπα από κοντά. Νομίζω πως μπήκε στους top προορισμούς μου για την Ελλάδα! Τα φυσικά της τοπία σε συνδυασμό με την τοπική αρχιτεκτονική είναι μοναδικά. Αν λοιπόν και για εσάς οι ιδανικές διακοπές περιλαμβάνουν πεζοπορίες σε μονοπάτια στρωμένα από φύλλα, διαδρομές μέσα από ελατοδάση, βόλτες σε χωριά με πετρόχτιστα σπίτια τότε μη διστάσετε να επισκεφτείτε κι εσείς αυτόν τον πανέμορφο νομό. Και πάρ’τε καλού κακού και μερικές δραμαμίνες μαζί σας για τις στροφές. :)

Επιλέξαμε τη Στεμνίτσα για τη διαμονή μας. Τα κορίτσια είχαν ξαναπάει και μας είπαν ότι είναι μικρή και γραφική, ιδανική για διαμονή αλλά και για ορμητήριο προς τα άλλα χωριά. Το σπίτι που βρήκαμε από το air bnb ήταν αυτό:
https://www.airbnb.gr/rooms/16134321?adults=4&check_in=2017-11-04&check_out=2017-11-07&children=0&guests=4&infants=0&location=Stemnitsa,+Greece&s=GQM0jrRy
το οποίο είναι ακόμα καλύτερο από ότι φαίνεται στις φωτογραφίες. Ένα παλιό σπίτι του 19ου αιώνα πλήρως ανακαινισμένο εσωτερικά, ιδανικό για χουχούλιασμα και διάβασμα μπροστά από το τζάκι. Επιλέξαμε σπίτι και όχι ξενοδοχείο γιατί αφενός θέλαμε να έχει κουζίνα ώστε να μαγειρεύουμε και αφετέρου είχαμε και έναν μαλλιαρό συνταξιδιώτη μαζί μας, τη Ζίγκι.

Ημέρα 1η:
Αφού κάναμε μια στάση στην Τρίπολη σε μεγάλο σούπερ μάρκετ για να πάρουμε τα απαραίτητα εφόδια για το 4ήμερο, φτάσαμε στη Βυτίνα το μεσημέρι. Αφήσαμε τα πράγματα στο σπίτι και αποφασίσαμε για πρώτη μέρα να κάνουμε μια αναγνωριστική βόλτα στη Στεμνίτσα μιας και η μισή μέρα είχε ήδη φύγει και σε λίγες ώρες θα βράδιαζε. Ευτυχώς η καταιγίδα που ξεκίνησε σχεδόν μόλις μπήκαμε στο σπίτι δεν κράτησε πάνω από μισή ώρα και έτσι μπορέσαμε να κάνουμε τη βόλτα μας.

Στεμνίτσα
Λίγα λόγια:
Η Στεμνίτσα (ή Υψούντα όπως είναι το αρχαίο της όνομα, «Στεμνίτσα» σημαίνει τόπος δασώδης και σκιερός στα σλαβικά) είναι χτισμένη στο Μαίναλο και σε ύψος 1080 μέτρων. Είναι χαρακτηρισμένη ως ιστορικός διατηρητέος οικισμός από το 1985 και έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επανάσταση του ’21 καθώς υπήρξε έδρα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Στη Στεμνίτσα υπάρχει και η σχολή Αργυροχρυσοχοΐας που λειτουργεί από το 1976 καθώς η περιοχή έχει μακρόχρονη παράδοση στην τέχνη των μετάλλων.

Έξω από το σπίτι που μέναμε (δεξιά, με την πόρτα-καμάρα)
_MG_6184.jpg

Το χαρακτηριστικό ρολόι της περιοχής και καμπαναριό του ναού του Αγίου Γεωργίου.
_MG_6115.jpg

Βόλτα στα υγρά δρομάκια του χωριού.
_MG_6120.jpg
_MG_6122.jpg

Όλα τα σπίτια είναι από πέτρα, κάτι που πραγματικά με γοητεύει.
_MG_6126.jpg

Ανηφορίζοντας έχεις μια καλύτερη άποψη του χωριού.
_MG_6129.jpg

_MG_6138.jpg

_MG_6139.jpg

Και το καμπαναριό-ρολόι απ’όπου ξεκινήσαμε. Αριστερά με τον πράσινο τρούλο ο ναός του Αγίου Γεωργίου.
_MG_6140.jpg

Περνώντας από όμορφα σημεία.
_MG_6144.jpg

Κατηφορίζοντας…
_MG_6150.jpg

Μια ακόμα άποψη του χωριού.
_MG_6151.jpg

Τέλειο σημείο για ομαδική φωτογραφία! Στα αριστερά (που δε φαίνεται) υπήρχε και ένα βρυσάκι που η Ζίγκι δε δίστασε σχεδόν να βάλει όλη της τη μουσούδα μέσα για να ξεδιψάσει.
_MG_6155.jpg

_MG_6160.jpg

_MG_6164.jpg

_MG_6165.jpg

Ένα αρκετά παλιό, μισογκρεμισμένο σπίτι.
_MG_6170.jpg

Όμορφος ανηφορικός δρόμος, ιδανικός για αναμνηστική φωτογραφία.
_MG_6173.jpg

_MG_6178.jpg

Μια αυλή γεμάτη φύλλα.
_MG_6180.jpg

Ο δημοτικός φούρνος Στεμνίτσας.
_MG_6192.jpg

Και ένα πλατάνι!
_MG_6194.jpg

_MG_6196.jpg

Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, κτισμένη το 1854.
_MG_6197.jpg

_MG_6198.jpg

_MG_6200.jpg

Ο προαύλιος χώρος έξω από το σχολή Αργυροχρυσοχοΐας.
_MG_6205.jpg

Δίπλα ακριβώς από τη σχολή, η εκκλησία των Τριών Ιεραρχών (Αγίων Αναργύρων) κτισμένη το 1715.
_MG_6206.jpg

Και η Ζίγκι, έξω από την είσοδο της σχολής.
_MG_6207.jpg

Πορτρέτο Ζίγκι, πάρε πόζα! :)
_MG_6215.jpg

Συνεχίζοντας τον περίπατο.
_MG_6222.jpg

Στο βάθος ο ναός του Αγίου Γεωργίου και το ρολόι.
_MG_6223.jpg

Ένα στενό, πολύ…στενό!
_MG_6225.jpg

Ζίγκι έχουμε ήδη νοικιάσει δωμάτιο :)
_MG_6228.jpg

The team!
_MG_6230.jpg

Περνώντας ξανά έξω από το σπίτι με κατεύθυνση την πλατεία. Δε χόρταινα η αλήθεια είναι να το φωτογραφίζω!
_MG_6232.jpg

Γυρίσαμε και πάλι στην πλατεία με το ρολόι για να χαλαρώσουμε στο διπλανό καφέ. Από εκεί έβγαλα μερικές ακόμη -λίγο πιο κοντινές αυτή τη φορά- φωτογραφίες του πραγματικά εντυπωσιακού ρολογιού.
_MG_6234.jpg_MG_6236.jpg_MG_6240.jpg

Καθώς ο ήλιος έδυε τα χρώματα στον ουρανό κινούνταν σε αποχρώσεις του πορτοκαλί και του ροζ.
_MG_6242.jpg

_MG_6239.jpg

Και τι καλύτερο από το να τελειώσει η μέρα έτσι; Διπλός ελληνικός καφές με πορτοκαλόπιτα. Μικρές απολαύσεις για το κλείσιμο της πρώτης μέρας.
coffee.jpg

Η θερμοκρασία με τη δύση του ήλιου έπεσε αρκετά. Μετά τον καφέ πήραμε την επιστροφή για το σπίτι. Το πρόγραμμα είχε μαγείρεμα και μετά χαλάρωση στον καναπέ μπροστά από το τζάκι (το οποίο μας ταλαιπώρησε λίγο αλλά άξιζε τον κόπο!)


Ημέρα 2η
Σήμερα το πρόγραμμα είχε επίσκεψη στη Μονή Προδρόμου. Τα κορίτσια είχαν ξαναπάει αλλά δε μας έλεγαν πολλά πράγματα, μόνο ότι είναι πολύ εντυπωσιακό και ότι αξίζει. Ξεκινήσαμε λοιπόν τη μέρα μας με αυτόν τον προορισμό.

Πριν κατέβεις το μονοπάτι για τη Μονή συναντάς μπροστά σου το Ναό Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.
_MG_6244.jpg

Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια πίσω από το εκκλησάκι…
_MG_6250.jpg

Για να αντικρίσουμε αυτή τη μοναδική θέα! Από εδώ μπορούσες να ακούσεις το βουητό του ποταμού Λούσιου που περνούσε κυριολεκτικά από κάτω μας.
_MG_6248.jpg

Ένα άλλο εκκλησάκι σκαρφαλωμένο στα βράχια, ίσα που το ξεχωρίζεις.
_MG_6249.jpg_MG_6255.jpg

Συνεχίζοντας τη προς τη Μονή, κατεβαίνοντας από μια πολύ όμορφη διαδρομή. Ο μόνος τρόπος για να έχουμε πρόσβαση στη Μονή απαιτεί περπάτημα στη χαράδρα του Λούσιου για αυτό καλό θα ήταν να φοράτε κατάλληλα παπούτσια (λυπήθηκε η ψυχή μου κάποιες κυρίες που συναντήσαμε στην επιστροφή που προσπαθούσαν να κατέβουν με flat παπούτσι με τακουνάκι).
_MG_6259.jpg

Πλησιάζουμε…
_MG_6265.jpg

Η Ζίγκι δεν έχει μεγάλη συμπάθεια στις γάτες. Τούτη εδώ το πήρε χαμπάρι και πήρε τα μέτρα της. _MG_6266.jpg

Και φτάσαμε! Η Μονή κρέμεται κυριολεκτικά από τους βράχους.
_MG_6269.jpg

Η Μονή κτίστηκε τον 16ο αιώνα αλλά στην περιοχή είχε δημιουργηθεί μοναστική παράδοση ήδη από το 12ο αιώνα. Κατά την επανάσταση του 1821 η μονή αποτέλεσε καταφύγιο και νοσοκομείο για τους αγωνιστές.
_MG_6273.jpg

Η θέα προς το φαράγγι. Το τοπίο είναι απαράμιλλης ομορφιάς και πραγματικά αξίζει τον κόπο να κάνει κάποιος μια επίσκεψη εδώ.
_MG_6270.jpg
Στην είσοδο της Μονής.
_MG_6276.jpg

Δωμάτιο για τους επισκέπτες. Εδώ σερβίρεται νερό και ελληνικός καφές με λουκουμάκια.
_MG_6277.jpg

Μικρή κρύπτη με κρανία μοναχών.
_MG_6279.jpg

Creepy.
_MG_6280.jpg

Από το μπαλκόνι της Μονής. Από κάτω μας, ο δρόμος που ήρθαμε.
_MG_6281.jpg

Τα κελιά των μοναχών.
_MG_6283.jpg

_MG_6285.jpg

_MG_6286.jpg

_MG_6293.jpg

Αγιογραφία πάνω στο βράχο, στο εσωτερικό της Μονής.
_MG_6297.jpg

Μια μικρή στάση στο δωμάτιο των επισκεπτών για ένα ζεστό καφέ. Στο βιβλίο των επισκεπτών είδαμε ότι είχε έρθει κόσμος (τον ίδιο μήνα μάλιστα) από διάφορες χώρες, κυρίως από Ευρώπη και ΗΠΑ.
_MG_6298.jpg

Στην έξοδο μας περίμενε κι η Ζίγκι η οποία δεν επιτρεπόταν να μπει.
_MG_6300.jpg

Και τη στιγμή που φεύγαμε έκανε «επιδρομή» ένα γκρουπ πεζοπόρων.
_MG_6301.jpg

_MG_6303.jpg

Επίσης στο χώρο γύρο από τη Μονή υπάρχουν πολλές γάτες. Η Ζίγκι είχε πάθει μια μικρή παράκρουση.
_MG_6306.jpg

Κάτω από τη Μονή.
_MG_6313.jpg

Κατεβαίνοντας.
_MG_6316.jpg

Menalon trail. H περιφέρεια προσπαθεί να προωθήσει όσο μπορεί τουριστικά το μονοπάτι του Μενάλου. Είδαμε το λογότυπο σε αρκετά σημεία και χωριά στην Αρκαδία από όπου περνά το 75 χιλιομέτρων μονοπάτι.
http://menalontrail.eu/el/
_MG_6317.jpg

Φεύγοντας με τις καλύτερες εντυπώσεις, σειρά είχε η Δημητσάνα όπου θα κάναμε και στάση για φαγητό.

Λίγα λόγια:
Η Δημητσάνα, επίσης χαρακτηρισμένη ως παραδοσιακός οικισμός, θεωρείται από τα ομορφότερα και πιο καλοδιατηρημένα χωριά της ορεινής Αρκαδίας. Η ιστορία της αρχίζει κατά τους Ομηρικούς χρόνους, όταν στη θέση της βρισκόταν η μικρή αρκαδική πόλη Τεύθις η οποία είχε συμμετάσχει στον Τρωικό πόλεμο αλλά και στον εποικισμό της Μεγαλόπολης. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση τόσο λόγω των μπαρουτόμυλων όσο και λόγω των σημαντικών Δημητσανιτών που σχετίστηκαν με την αυτήν. Εδώ θα βρείτε λιθόστρωτα καλντερίμια με επιβλητικά αρχοντικά, πλατείες, ναούς και καφέ. Θα βρείτε επίσης το εκκλησιαστικό μουσείο που ήταν και σπίτι του Πατριάρχου Γρηγορίου του ‘Ε και το πολύ ενδιαφέρον μουσείο Υδροκίνησης.
_MG_6319.jpg

Περπατώντας στα στενά της Δημητσάνας.
_MG_6323.jpg

_MG_6325.jpg

Ο ναός του Αγίου Ευθυμίου.
_MG_6330.jpg

_MG_6332.jpg

Η εκπληκτική θέα από ψηλό σημείο που φτάσαμε καθώς εξερευνούσαμε το χωριό.
_MG_6333.jpg

Άποψη της Δημητσάνας.
_MG_6335.jpg

_MG_6336.jpg

_MG_6339.jpg

_MG_6341.jpg

Η Δημητσάνα μας άρεσε πολύ. Είναι πολύ γραφική (ίσως όχι όσο η Στεμνίτσα, αλλά είναι και μεγαλύτερη) και είδαμε το μεγαλύτερο μέρος της ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας στα όμορφα πλακόστρωτα στενά της.
_MG_6346.jpg

_MG_6348.jpg

_MG_6350.jpg
_MG_6352.jpg

Κατεβαίνοντας το πλακόστρωτο μονοπάτι για να επιστρέψουμε στην πλατεία του χωριού.
_MG_6355.jpg

Πολύ όμορφη.
_MG_6357.jpg

_MG_6364.jpg

Αυτό ήταν το αγαπημένο μου σημείο στη Δημητσάνα, ένα πολύ γραφικό κατηφορικό στενό με μικρά μπαλκόνια και όμορφους φανοστάτες.
_MG_6369.jpg

Και φυσικά δε χάσαμε την ευκαιρία για μια φωτογραφία.
_MG_6370.jpg

Έχοντας κατεβεί το δρόμο, το σημείο που βγάλαμε πριν τη φωτογραφία.
_MG_6379.jpg

Χαριτωμένο καφέ στο τέλος του στενού.
_MG_6375.jpg

_MG_6378.jpg

_MG_6376.jpg

_MG_6377.jpg

_MG_6383.jpg

_MG_6385.jpg

Μια επίσκεψη στο Μουσείο Υδροκίνησης που τελικά δε μετανιώσαμε γιατί ήταν άκρως ενδιαφέρον.
_MG_6388.jpg

Εσωτερική άποψη του νερόμυλου με τη νεροτριβή.
_MG_6389.jpg

Ο υπαίθριος χώρος.
_MG_6395.jpg

Δέρματα στο παλιό βυρσοδεψείο. Αν έχετε χρόνο δείτε το 20λεπτο ντοκιμαντέρ που προβάλλεται εκεί και που δείχνει τα στάδια επεξεργασίας του δέρματος πριν αυτή αρχίσει να γίνεται από τις μεγάλες βιομηχανίες.
_MG_6397.jpg

Ο μπαρουτόμυλος. Μην παραλείψετε να παρακολουθείσετε και εδώ το ντοκιμαντέρ για το πώς παράγεται η πυρίτιδα αλλά και για το πώς λειτουργεί ο μπαρουτόμυλος. Οι ανάγκες για μπαρούτι κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 καλύπτονταν κατά αποκλειστικότητα από τους μπαρουτόμυλους της Δημητσάνας.
_MG_6398.jpg

Το μουσείο αποτελεί σημαντικό πόλο έλξης για τους τουρίστες και έχει συμβάλει ουσιαστικά στην τουριστική ανάπτυξη της περιοχής. Είναι ένα από τα κυριότερα αξιοθέατα του τόπου με εκατοντάδες επισκέπτες καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.
_MG_6399.jpg

Φεύγοντας από το μουσείο.
_MG_6401.jpg

Είχαμε λίγη ώρα ακόμη πριν δύσει ο ήλιος κι έτσι καθώς γυρνούσαμε στη Στεμνίτσα, κάναμε μια στάση στο Ζυγοβίστι. Είναι από τα ψηλότερα χωριά της Αρκαδίας (υψόμετρο 1240μ). Αρχικά η τοποθεσία λεγότανv Ζυγός, αλλά με τηv πάρoδo τoυ χρόvoυ έφτασε στη σημεριvή τoυ ovoμασία. Και το Ζυγοβίστι έπαιξε σημαντικό ρόλο στov αγώvα του ’21. Οι Ζυγoβιστιανoί ήταv από τoυς πρώτoυς πoυ ακολούθησαν τov Κoλoκoτρώvη και έδειξαv μεγάλη γεvvαιότητα στις μάχες.

Το καλοκαίρι του 2001 ο Σύλλογος του χωριού με δωρεές όλων των Ζυγοβιστινών έστησε στην είσοδο του χωριού μαρμάρινο μνημείο (σε μορφή ανοιχτού βιβλίου), πάνω στο οποίο αναγράφονται τα ονόματα όλων των αγωνιστών της επανάστασης.
_MG_6416.jpg
_MG_6422.jpg

Δίπλα από το πυκνό ελατόδασος έχει μια πανοραμική και εξαιρετική θέα στην περιοχή.
_MG_6421.jpg
Βρεθήκαμε εκεί την καλύτερη ώρα, λίγο πριν δύσει ο ήλιος και το φως ήταν εξαιρετικό.
_MG_6424.jpg

Από εκεί ανεβήκαμε με το αυτοκίνητο. Φουρκετίτσες!
_MG_6432.jpg
_MG_6437.jpg

Όμως άξιζε τον κόπο!
_MG_6440.jpg

_MG_6442.jpg

_MG_6425.jpg

Επιστροφή στη Στεμνίτσα. Μια μικρή στάση στην πλατεία του χωριού για ανεφοδιασμό από το παντοπωλείο.
_MG_6446.jpg

Και πάλι στο σπίτι για μία ακόμα βραδιά χαλάρωσης με φαγητό στον καναπέ.
_MG_6448.jpg


Ημέρα 3η

Το πρωί είχε συννεφιά. Ευτυχώς χωρίς βροχή. Συννεφιά χωρίς βροχή, ο ιδανικός καιρός. :)

Η θέα από το παράθυρό του σπιτιού μας στη Στεμνίτσα.
_MG_6451.jpg_MG_6452.jpg

Κατηφορίζοντας από το σπίτι για να πάμε στο αυτοκίνητο.
_MG_6454.jpg

Πρώτη στάση σήμερα το πρόγραμμα είχε Λαγκάδια. Χωριό για το οποίο είχα ακούσει πολλά κολακευτικά σχόλια από φίλους λέγοντάς μου να μην παραλείψω με τίποτα να το επισκεφτώ.

Μετά από περίπου 35 λεπτά, φτάσαμε στο χωριό.

Αμέσως κατάλαβα γιατί το θεωρούν πολλοί το ομορφότερο από τα χωριά της Αρκαδίας. Κι αυτό είναι η θέση του. τα Λαγκάδια μοιάζουν να κρέμονται πάνω από φαράγγι που σχηματίζει ο ποταμός Τουθόα. Κυριολεκτικά ανάμεσα στα βουνά σε ένα τοπίο εκπληκτικής φυσικής ομορφιάς.
_MG_6466.jpg

Λαγκάδια

Λίγα λόγια:
Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός και είναι η πατρίδα των Δεληγιανναίων, αλλά και άλλων αγωνιστών του 1821. Ονομαστοί σε όλη την Ελλάδα υπήρξαν οι Λαγκαδινοί κτίστες, με πλούσια αρχιτεκτονική παράδοση, η οποία είναι εμφανής και στο ίδιο το χωριό. Κατά την αρχαιότητα, από την περιοχή περνούσε η οδός που οδηγούσε στην Ολυμπία, όπου διεξάγονταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Ενδιαφέρον έχει το λήμμα της wikipedia που αναφέρεται στην επανάσταση του ’21: «Στα Λαγκάδια η επανάσταση κηρύχτηκε στις 23 Μαρτίου 1821. Την 1η Απριλίου 1821 ο κοτζαμπάσης Κανέλλος Δεληγιάννης διατάσσει τη σφαγή όλων των Τούρκων Λαγκαδινών (40 οικογένειες) και την πυρπόληση του τζαμιού. Συνολικά σφαγιάστηκαν 300 άοπλοι άντρες (λίγες ημέρες νωρίτερα είχαν αφοπλιστεί), γυναίκες και παιδιά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τρομοκρατηθούν οι κάτοικοι της γύρω περιοχής που, φοβούμενοι αντίποινα, εντάχθηκαν στο πλευρό των Δεληγιανναίων, οι οποίοι είχαν πλέον πέσει στη δυσμένεια των Τούρκων και χρειάζονταν υποστήριξη. Το 1825 ο Ιμπραήμ έχοντας ανακαταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου εισέρχεται στα άδεια από κατοίκους Λαγκάδια και στήνει για μερικές μέρες το αρχηγείο του στο σπίτι των Δεληγιανναίων. Η προσφορά των Λαγκαδινών στον αγώνα του 1821 ήταν μεγάλη. Εκτός από την προσωπική τους συμμετοχή (Γιάννης Θεοφιλόπουλος «Καραβογιάννης», Παπασταθούλης, Θανάσης Κίντζιος, Μιχάλης Κίντζιος, Ιωάννης Χριστοδουλόπουλος), βοήθησαν και με το χτίσιμο πολλών και σημαντικών οχυρωματικών έργων.»
_MG_6467.jpg
Bloodbath λοιπόν και στα Λαγκάδια αλλά επανάσταση ήταν αυτή. Αφήνουμε όμως τα γεγονότα του ’21 και ξεκινάμε την περιήγησή μας.

Στην είσοδο του χωριού σε υποδέχεται το εντυπωσιακό πέτρινο ρολόι και καμπαναριό της εκκλησίας των Ταξιαρχών (1808) κτισμένο το 1910.
_MG_6472.jpg_MG_6473.jpg

_MG_6475.jpg

Απέναντι από το ρολόι, το μνημείο Πεσόντων 1821.
_MG_6474.jpg

_MG_6564.jpg

Συμπαθής τετράποδος φίλος που μας ακολουθούσε καθ’όλη τη διαδρομή του κεντρικού δρόμου στα Λαγκάδια μην μπορώντας να ξεκολλήσει από τη Ζίγκι!
_MG_6479.jpg

Συνεχίζοντας τον κεντρικό δρόμο του χωριού. Εδώ, το Γυμνάσιο-Λύκειο Λαγκαδίων.
_MG_6480.jpg_MG_6481.jpg

Άποψη των Λαγκαδίων από τον κεντρικό δρόμο.
_MG_6482.jpg

Και λίγο πιο κάτω, το Δημαρχείο.
_MG_6486.jpg

Αφήνουμε τον κεντρικό δρόμο τον οποίο πήραμε σχεδόν μέχρι τέλος και ανεβαίνουμε. Όπως μας είπε η συμπαθέστατη ιδιοκτήτρια ενός καταστήματος αν ανεβαίναμε μέχρι πάνω θα είχαμε θέα μέχρι και στο Ιόνιο.
_MG_6491.jpg

Κουράγιο για να ανεβούμε τόσο ψηλά δεν είχαμε (ούτε και πολύ χρόνο άλλωστε) κι έτσι πήραμε τον ακριβώς από πάνω δρόμο όπου κι από εκεί είχαμε μια εκπληκτική θέα. Εδώ, ο ναός του Αγίου Γεωργίου.
_MG_6501.jpg

Η θέα προς το φαράγγι που σου κόβει την ανάσα.
_MG_6502.jpg_MG_6509.jpg

Και συνεχίζοντας…
_MG_6516.jpg_MG_6519.jpg

Μια μικρή στάση για να δροσιστεί η Ζίγκι στη μικρή πηγή.
_MG_6522.jpg

Όπως βλέπετε και σε αυτό το χωριό σχεδόν όλα τα σπίτια είναι πετρόχτιστα. Το συγκεκριμένο έχει ίσως την καλύτερη θέα προς το φαράγγι. Τυχερός ο ιδιοκτήτης.
_MG_6523.jpg

Και γήπεδο μπάσκετ στα Λαγκάδια, αμέ.
_MG_6524.jpg_MG_6527.jpg

Ρεμβάζοντας.
_MG_6529.jpg

Μία ακόμα άποψη του χωριού από κάτω μας.
_MG_6530.jpg_MG_6533.jpg_MG_6534.jpg

Κατεβαίνοντας πάλι προς τον κεντρικό δρόμο.
_MG_6543.jpg

Μερικές πιο κοντινές φωτογραφίες από το όμορφο πέτρινο ρολόι.
_MG_6546.jpg_MG_6556.jpg_MG_6561.jpg

Και τα Λαγκάδια σημείο του Menalon trail. Κοιτώντας στο χάρτη πού θα είναι το επόμενο χωριό που θα πάμε.
_MG_6565.jpg

Αφήνουμε τα Λαγκάδια τα οποία ήταν όντως πανέμορφα και συνεχίζουμε προς το επόμενο χωριό.

Εικόνες από τη μαγευτική φύση που συναντήσαμε στη διαδρομή.
_MG_6571.jpg_MG_6572.jpg

Στη συγκεκριμένη διαδρομή περνώντας από πολλές στροφές μπορώ να πω ότι ανακατεύτηκα αρκετά. Σε επικίνδυνο βαθμό (έχω μια επιρρέπεια στη ναυτία και δυστυχώς δεν είχα πάρει δραμαμίνες). Ευτυχώς τη στιγμή που άρχισα να νιώθω ότι δεν την παλεύω άλλο, μετά από 5 λεπτά φτάσαμε στο χωριό.
_MG_6573.jpg

Και το όνομα αυτού…
_MG_6575.jpg

Βαλτεσινίκο
Λίγα λόγια:
Το Βαλτεσινίκο είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.140 μέτρων σε μία πλαγιά του βόρειου Μαινάλου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Πελοποννήσου. Έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός, ενώ παλαιότερα είχε αναπτυχθεί και η ξυλοτεχνία.

Στο χωριό υπάρχει λαογραφικό μουσείο. Ήταν το πρώτο χωριό στην Πελοπόννησο με δωρεάν ασύρματο Ίντερνετ και το πρώτο που σχεδιάζεται, με βάση πιλοτικό πρόγραμμα της Αγροτουριστικής, να αποτελέσει πρότυπο οικοχωριό.
Πολύ ενδιαφέρον.

_MG_6578.jpg

Προμήθειες για το χειμώνα που έρχεται σε πολύ λίγο.
_MG_6579.jpg

Η Ζίγκι βρήκε το δίδυμο αδερφό της ο οποίος ήταν μες στην τρελή χαρά και μας έκανε παρέα σε όλη τη βόλτα μας στο χωριό.
_MG_6582.jpg
_MG_6585.jpg_MG_6588.jpg

Προχωρώντας.
_MG_6590.jpg

Ανεβαίνοντας πιο ψηλά στο χωριό από αυτά τα γεμάτα φύλλα σκαλιά.
_MG_6593.jpg

Όμορφες διαδρομές!
_MG_6594.jpg_MG_6598.jpg_MG_6601.jpg

Το καφέ που είδαμε στο χάρτη ότι υπάρχει ήταν κλειστό λόγω Δευτέρας. Έτσι κατηφορίζουμε προς τα κάτω για το αυτοκίνητο.
_MG_6606.jpg

Έξω από το Δημοτικό σχολείο όπου τα πιτσιρίκια είχαν διάλειμμα και ήταν μες στις φωνές. Οι μόνες φωνές που ακουγόντουσαν στο κατά τ’άλλα ήσυχο Βαλτεσινίκο.
_MG_6607.jpg

Αφήνοντας πίσω μας το Βαλτεσινίκο που ακόμα δεν το έχει αγγίξει τόσο ο τουρισμός και μοιάζει ακόμα πιο αυθεντικό, κατευθυνόμαστε προς τη Βυτίνα για φαγητό, καφέ και βόλτα.

_MG_6617.jpg

Φτάσαμε στη Βυτίνα. Και εδώ σημείο από το Menalon trail.
_MG_6623.jpg

Βυτίνα
Λίγα λόγια:
Βρίσκεται σε υψόμετρο 1033 μέτρων και αποτελεί ένα από τα αξιολογότερα ορεινά θέρετρα της Πελοποννήσου και ευρύτερα της Ελλάδας. Το όνομά της κατά την επικρατέστερη άποψη προέρχεται από τη λέξη «Βυθός» επειδή αρχικά ήταν κτισμένη σε λεκάνη ανάμεσα σε λόφους.
Η συμβολή της στον απελευθερωτικό αγώνα της επανάστασης ήταν σημαντική. Εδώ γινόταν η τροφοδοσία με ψωμί του επαναστατικού στρατού και η περίθαλψη των τραυματιών.

Στην πλατεία της Βυτίνας, το Λαογραφικό μουσείο.
_MG_6625.jpg_MG_6626.jpg

Ο κεντρικός δρόμος της Βυτίνας.
_MG_6627.jpg

Κι εδώ ετοιμάζονται για το χειμώνα.
_MG_6628.jpg

Κοντά στην πλατεία του χωριού έξω από τον ναό του Αγίου Τρύφωνα.
_MG_6629.jpg

Τοπικά προϊόντα.
_MG_6632.jpg

Αν και αρκετά πιο τουριστική, η Βυτίνα τολμώ να πω ότι μου άφησε κάτι πολύ όμορφο.
_MG_6634.jpg

Φαγητό στο «Κουτούκι του Γιάννη». Όμορφος και ζεστός χώρος. Εξαιρετικό φαγητό αν και οι μερίδες θα μπορούσαν να ήταν και λίγο μεγαλύτερες.
_MG_6640.jpg

_MG_6643.jpg

Ένας ζεστός καφές επιβάλλεται μετά το φαγητό.
Η γατούλα που είχε την τάση να μπαίνει συνέχεια μέσα στην καφετέρια που καθόμασταν.
_MG_6646.jpg

Κατευθυνόμενοι δυτικά του χωριού για να βρούμε τον «Δρόμο της Αγάπης».
_MG_6649.jpg_MG_6650.jpg

Το Δημοτικό Σχολείο Βυτίνας.
_MG_6651.jpg

Πριν μπούμε στο δρόμο της Αγάπης που ήταν σχεδόν μπροστά μας αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα στο δασάκι Βυτίνας.
_MG_6771.jpg_MG_6772.jpg

Ο δρόμος για το δασάκι. Ένας πανέμορφος και ήσυχος δρόμος γεμάτος χρώματα. Η Ζίγκι είχε τρελαθεί από τη χαρά της και όλη την ώρα έτρεχε.
_MG_6655.jpg_MG_6658.jpg_MG_6662.jpg

Αν ακούγοντας «δασάκι» περιμένατε ένα παρκάκι σαν αυτά της Αθήνας όπως εμείς, ετοιμαστείτε για κάτι πολύ διαφορετικό.
_MG_6666.jpg

Το Δασάκι της Βυτίνας, απλώνεται σε μία έκταση 40 στρεμμάτων. Δημιουργήθηκε από την δασική σχολή της Βυτίνας από το έτος 1885 έως 1917. Περιλαμβάνει πολλές ποικιλίες πεύκων και άλλων δέντρων και ο αρχικός σκοπός ήταν η δοκιμή των δέντρων που φυτεύτηκαν στο περιβάλλον της περιοχής. Υπάρχουν ποικιλίες δέντρων που συγκεντρώθηκαν από πολλά μέρη του κόσμου (Σκανδιναβία κ.α.).

Τολμώ να πω ότι το δασάκι Βυτίνας ήταν από τα καλύτερα πράγματα που ανακαλύψαμε σε αυτό το ταξίδι στην Αρκαδία. Και όπως θα δείτε και στις εικόνες παρακάτω, το φθινόπωρο κάνει πραγματικά πάρτι, ένα υπερθέαμα χρωμάτων.
_MG_6670.jpg_MG_6671.jpg_MG_6672.jpg_MG_6677.jpg

Ώρα για λίγο παιχνίδι.
_MG_6704.jpg_MG_6713.jpg_MG_6714.jpg

Καθώς δύει ο ήλιος. Το φως που περνάει από τα πανύψηλα δέντρα είναι λιγοστό αλλά κάνει ωραία παιχνιδίσματα στο φακό.
_MG_6716.jpg

Η αίσθηση του να περπατάς σε μια στρώση από φύλλα.
_MG_6717.jpg

Ο καιρός ήταν τέλειος, επικρατούσε απόλυτη ησυχία (δεν είχε σχεδόν καθόλου κόσμο) και νιώθαμε ότι έχουμε ανακαλύψει ένα μέρος για εμάς.
_MG_6720.jpg_MG_6721.jpg_MG_6725.jpg

Φεύγοντας κυριολεκτικά εξτασιασμένοι από το δασάκι (θα μπορούσαμε να κάτσουμε άλλη τόση ώρα και να κάνουμε πικ-νικ ή απλά να περπατάμε σε αυτό το φανταστικό μέρος αλλά το φως έπεφτε και θέλαμε να δούμε και το Μονοπάτι της Αγάπης).
_MG_6726.jpg

Έτσι πήραμε δρόμο προς τα πίσω ώστε να πιάσουμε το Δρόμο της Αγάπης από την αρχή του.
_MG_6727.jpg

Και αυτός είναι ο εξίσου εντυπωσιακός και ρομαντικός Δρόμος της Αγάπης, ένας δρόμος κάτω από αρωματικά σφενδάμια και πλάτανους. Ο «δρόμος της αγάπης» δεν πήρε το όνομά του μόνο επειδή είναι σήμερα πολύ αγαπητός στους ερωτευμένους επισκέπτες της Βυτίνας. Ονομάζεται έτσι από πολύ παλιά, όταν οι νέοι έκαναν το περίπατό τους πρωτογνωρίζοντας τους μελλοντικούς τους συζύγους και ανταλλάσσοντας ερωτικά βλέμματα και μηνύματα, σύμφωνα πάντα με τα αυστηρά ήθη της εποχής.
_MG_6733.jpg

Πολύ γραφικός!
_MG_6734.jpg_MG_6740.jpg

Τα συστατικά του φθινοπώρου.
_MG_6755.jpg

Το εντυπωσιακό στο Δρόμο της Αγάπης είναι ότι οι κορυφές των δέντρων ενώνονται σχηματίζοντας ένα φυσικό τούνελ κάνοντας το τοπίο ασύγκριτα μοναδικό.
_MG_6768.jpg_MG_6769.jpg

Φεύγοντας από το Δασάκι και το Δρόμο της Αγάπης. Επιστρέφουμε στο αυτοκίνητο.
_MG_6773.jpg

Και στο δρόμο της επιστροφής προς τη Στεμνίτσα συναντήσαμε μερικά άλογα να περιφέρονται στο δρόμο!
MVI_6777.MOV.00_00_14_08.Still001.jpg

MVI_6782.MOV.00_00_00_04.Still001.jpg

_MG_6779.jpg

Ανοίξαμε το παράθυρο και τα ταΐσαμε μπανάνες. Πραγματικά χωρίς κανέναν ενδοιασμό χώσανε τη μουσούδα τους μέσα στο αυτοκίνητο για να φάνε το φρούτο! Ήταν εξαιρετικό!
MVI_6735.00_00_33_23.Still001.jpg

MVI_6735.00_00_47_17.Still002.jpg

Τέλεια, απροσδόκητη συνάντηση. :)
_MG_6780.jpg

Επιστρέφοντας στη Στεμνίτσα. Η ομίχλη που βλέπετε στο βάθος ήρθε και στο δρόμο μας και σε συνδυασμό με την έλλειψη φωτός δεν μπορούσα να βγάλω φωτογραφίες. Επιλέξαμε όμως αυτό το δρόμο για να επιστρέψουμε γιατί ήταν πολύ πιο όμορφος από τον κεντρικό.
_MG_6786.jpg

Βράδυ στη Στεμνίτσα.
_MG_6796.jpg

Ήταν μία γεμάτη ημέρα και επιστρέψαμε στο σπίτι με πολύ όμορφες εικόνες.


Ημέρα 4η

Επιστροφή στην Αθήνα.
Όμως είχαμε χρόνο το πρωί για μια τελευταία εξόρμιση.
Περίπατος στο Αρκουδόρεμα. Ένα δάσος απίστευτης ομορφιάς. Η αλήθεια είναι πως είχα πολλά χρόνια να δω κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. Στην Αθήνα φυσικά ούτε λόγος για να βρεις κάτι αντίστοιχο, άντε ίσως κάτι που να το πλησιάζει σε Πάρνηθα-Υμηττό-Πεντέλη, αλλά είμαστε και τόσο προσκολλημένοι στις πόλεις τελικά που ξεχνάμε πώς είναι η αίσθηση του να βρίσκεσαι σε ένα τέτοιο μέρος. Την ηρεμία που νιώθεις και το πόσο κοντά είσαι με τη φύση. Η Ζίγκι από την άλλη δεν το ξέχασε καθόλου και έδειχνε πιο ευτυχισμένη από ποτέ, καθώς συνέχεια μας έφερνε διάφορα κλαδιά και ξύλα για να της τα πετάμε.
Σημ.: Ψάχνοντας στο google και στους χάρτες, πουθενά δεν είδα κάτι που να λέγεται Αρκουδόρεμα στην Αρκαδία πέρα από ένα χωριό. Το συγκεκριμένο δάσος ίσως ήταν τμήμα του καταφυγίου Άγριας ζωής Αρκουδόρεμα-Χαλίκι. Όποιος γνωρίζει περισσότερα, παρακαλώ να μας ενημερώσει. :)

Μπαίνοντας στο δάσος.
_MG_6801.jpg

_MG_6803.jpg

Περπατώ εις το δάσος.
_MG_6805.jpg

Κάτω από τα πανύψηλα δέντρα.
_MG_6806.jpg

_MG_6808.jpg

Ο πρωινός ήλιος.
_MG_6809.jpg

Όποτε φυσούσε πέφτανε και μερικά φύλλα από αυτά τα μικρά κλαδιά.
_MG_6815.jpg

_MG_6817.jpg

Συνεχίζοντας μέσα στο δάσος.
_MG_6819.jpg

Κάποιο είδος μούρων; Όχι, δε δοκιμάσαμε.
_MG_6822.jpg

Η λαχανιασμένη – από το τρέξιμο- Ζίγκι.
_MG_6827.jpg

Τα ξύλα που σας έλεγα πριν ότι μας έφερνε για να παίξει!
_MG_6832.jpg

Σε κάθε στροφή του μονοπατιού ξεπετάγονταν και μία ακόμη εικόνα που με ενθουσίαζε. Πάνω που έκλεινα τη μηχανή για να περπατήσω λίγο και να αφεθώ στη φυσική ομορφιά του δάσους, πάντα την ξανα άνοιγα γιατί απλά δεν μπορούσα να μην το αποτυπώσω.
_MG_6843.jpg

Το χαρούμενο παρεάκι.
_MG_6851.jpg

_MG_6873.jpg

Στη συγκεκριμένη φωτογραφία το μονοπάτι που στρίβει ελαφρά δίνει μια πολύ όμορφη προοπτική και βάθος στην εικόνα.
_MG_6878.jpg

Αυτή ήταν και η τελευταία μέρα του ταξιδιού μας στην Ορεινή Αρκαδία.

Τι μου έμεινε περισσότερο; Νομίζω η Βυτίνα ήταν η αδυναμία μου σε αυτό το ταξίδι, μάλλον λόγω του Δάσους και του δρόμου της Αγάπης που έμοιαζε το τέλειο σκηνικό για ταινία, αλλά και το Αρκουδόρεμα, της τελευταίας ημέρας. Το αστείο είναι ότι η Ελλάδα βρίθει από τέτοια μέρη με αντίστοιχο φυσικό πλούτο και μερικές φορές το ξεχνάμε, ειδικά όσοι έχουμε φάει ένα μικρό κόλλημα με τα ταξίδια στο εξωτερικό. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν αναρίθμητα δάση παρόμοιας ομορφιάς στη χώρα μας. Επειδή πραγματικά δεν έχω επισκεφτεί πολλά, προσωπικά μου θύμισε κάτι από τα δάση της Σουηδίας, όταν την είχα επισκεφτεί.

Ανυπομονώ για την επόμενη εξόρμησή μου σε κάποιο από τα πολλά πανέμορφα μέρη της χώρας μας. :)
Τέλος ιστορίας.



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s